فدية و جبران فتسقط على الأول دون الثاني ، أما الرعاة و أهل سقاية العباس . فقد رخص لهم في ترك المبيت من غير فدية و لا فرق في وجوبها بين مبيته بغيرها لعبادة و غيرها . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر شبهاى نامبرده را در غير منى بروز رساند معصيت كرده و براى هر شبى كه در آنجا نمانده يك گوسفند بايد بدهد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقتضاى اطلاق عبارت مصنف ( ره ) اين است كه عدم بيتوته در منى چه از روى اختيار باشد و چه اضطرار موجب فديه و كفاره است چنانچه ظاهر فتواى مشهور و اخبار وارده نيز همين است اگرچه در صورتى كه بعد از ورود به منى اضطرار ايجاب كند از آن خارج شده و شب را در آن نمانند قائل بجواز بشويم لكن قول به جواز با ثبوت كفاره منافات ندارد زيرا معناى جواز اين است كه مرتكب معصيت نشده و وجوب كفاره به منظور جبران ترك بيتوته است و پرواضح است كه بين ايندو حكم هيچ تهافتى نيست . سپس به برخى از موارد اضطرار اشاره فرموده و مىفرماين : گاهى اضطرار به جهت مانع خاص است و زمانى بواسطه محذور عام و چه بسا حاجتى سبب ترك بيتوته مىشود و احيانا حفاظت از مال يا پرستارى از مريضى ايجاب مىكند منى را ترك نموده و در آن بيتوته نكند و پس از آن چنين مىفرماين : احتمالا ممكن است بگوئيم در موارد ضرورت و عذر كفاره از وى ساقط است .